باغت آباد(۲)
نویسنده : بچه هیئتی - ساعت ٢:٢٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٢ تیر ۱۳۸٥
 


گفتم که هنوز اول راهیم. دنیا مثل یه جاده است.آخر این جاده یه جاییه که مقصد همه ماست این "ما" مراد از همه انسانها .چه بد،چه خوب.

 

اصلا دنیا جای راحتی نیست. امام سجاد (ع) فرمودند دنیا زندان مومن است. کیه که تو زندان راحت باشه . یا گفته اند که دنیا مزرعه آخرت است. تا حالا دیدی کسی تو مزرعه سختی نکشه. مزرعه جای کار و تلاشه .جای راحتی نیست. اگر توی این مزرعه کار نکنی محصولی نداری. حتی اگر کار هم بکنی ولی بذری که می کاری خوب نباشه معلوم نیست که چقدر بهره ببری وچی برداشت می کنی.

گندم از گندم بروید جو زجو

چند روز پیش یکی از نزدیکان فوت کرد سید بزرگواری بود. آموزگار یه دبیرستان فنی وحرفه ای. خادم ونوکر اهل بیت(ع) یه مرد ساده و زحمتکش. که به دنیا و مادیات چندان وابسته نبود . تشییع جنازه خوبی هم شد با اینکه آخرشب فوت کرد وکسی هم به اون صورت اطلاع نداشت ، ولی چون همه دوستش داشتند خیلی استقبال خوبی شد.

وقتی داشتیم جنازه رو برای تدفین می بردیم یکی از دوستانم حرفی زد که باعث شد این مطالب رو بنویسم. می گفت : چند روز پیش که رفته بودم به باغمون سر بزنم متوجه شدم به خاطر یه سهل انگاری تمام محصولات باغ از بین رفته. همون لحظه چشمم به باغ همسایه مون افتاد که داشت میوه های باغش رو جعبه میزد که ببره بفروشه. اون مزد زحمتش رو میگرفت ومن تاوان اشتباهمو می دادم. همونجا به یاد این مسئله افتادم که روزی میرسه که من باید میوه هایی رو که قراره از این طرف ببرم اون دنیا یا از قبل فرستادم استفاده کنم . اگر اون روز دستم خالی باشه وآفت به باغم زده باشه یا مثل اون داستان توی قرآن باغم سوخته باشه چی کار کنم؟ اینجا میتونم جبران کنم. دوباره از نو ولی اون دنیا چی ؟ آیا باز هم میتونم برگردم؟

توی این دنیا اگر راهی رو اشتباه بری و به یه جای دیگه برسی میتونی دوباره برگردی و حتی به مقصد برسی (البته بازحمت ومطمئنا هزینه زیاد)

پس خیلی غصه نخور چون،

سختیش همین صد سال اوله، نه؟